Του βοριά ο γιός…

Πενταψήφιος ο αριθμός αυτοκτονιών στη μνημονιακή Ελλάδα, συνεπώς νιώθω την υποχρέωση να το αναδημοσιεύσω.

απέραντο γαλάζιο

1326
Βλέπω πολλούς φίλους απογοητευμένους, φοβισμένους. Να είναι ένα βήμα πριν τη παραίτηση. Είναι λογικό. Κι εγώ περνάω από τη μια φάση στην άλλη. Υπάρχουν πρωϊνά που ξεκινάνε σαν μια νέα απόφαση κι άλλα που απλά σκαρφίζομαι λόγους να κρυφτώ από όλους και όλα.Μας θυμίζω μια παλιά ταινία του Κάπρα. It’s a wonderful life. Ας αναλογιστούμε από την ανάποδη τη ζωή μας. Συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε «δεν μπορώ ν΄αλλάξω τίποτα». Κι όσο πιο μεγάλες είναι οι ευαισθησίες τόσο μεγαλύτερη η στεναχώρια. Εκείνη η απόγνωση να βλέπεις και να νοιώθεις ανίκανος να αλλάξεις έστω και σε ένα μικρό πετραδάκι τη θέση.

Ομως μερικές φορές πρέπει να σκεφτούμε ανάποδα.
Αν δεν ήμουν τι θα είχε γίνει τότε?

Υπάρχει έστω και ένας άνθρωπος που στάθηκε στα πόδια του γιατί του δώσαμε τον ώμο μας? Υπάρχει κάποιος που ένοιωσε ευτυχία κοντά μας? Υπάρχει κάποιος που σταθήκαμε δίπλα του σε μια ατέλειωτη νύχτα? Υπάρχει κάποιος που βάλαμε…

View original post 248 more words

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s